Een nieuw begin!

Een nieuw begin, niet alleen in mijn eigen leven, maar ook hier op de blog! Al een tijdje zit ik erover na te denken om weer te gaan bloggen. Het is gewoon heerlijk om je gevoelens, je ideeën, je gedachten uit te schrijven en om het terug te lezen. Ik zie dat ik voor het laatst heb geblogd in 2013, wat zijn de tijden veranderd en wat ben ik veranderd. Ik lees dingen terug waar ik toen erg mee worstelde, terwijl ik nu weet hoe ik er mee om kan gaan, hoe God mij leidt door zoveel verschillende dingen heen! 

Anker in de storm

Misschien een beetje vreemd om aan een nummer te denken die je zelf hebt geschreven. Maar ik geloof dat God het nummer toen die tijd in mijn hart heeft gelegd, het nummer, de betekenis, de woorden.. Vanmorgen moest ik er aan denken. Soms ga je door situaties heen die best heftig kunnen zijn, waarin je je soms misschien wel alleen voelt, of niet begrepen, of waarin je God niet begrijpt waarom dingen zo gebeuren als ze gebeuren. Dat je dingen moet loslaten en in Zijn handen moet leggen, dat je echt alles moet geven en jezelf helemaal moet toevertrouwen aan Hem. In het begin van de storm voel je je misschien sterk verankert, maar soms gaat de storm nog wat heftiger tekeer, gaat de tijd voorbij, en raak je je anker soms een beetje kwijt, toch mag je dan weten en vertrouwen dat je altijd verankerd zult zijn in Hem en dat ook als je zelfs even alleen dobbert in je bootje door de storm heen dat Hij voor je klaar staat en erbij is. Dat Hij op dat moment, wanneer jij er niet aan denkt, ook je anker is. Als je dat weer beseft, als je weer terug gaat, je vasthoud aan het anker voel je je weer veilig, geborgen, vertrouwd, heb je RUST! Waarheen je bootje ook gaat, of het stormt of je rustig dobbert, weet dat je verankerd ligt als je op Hem vertrouwd. - 'Laat mij weten, wanneer U naast mij loopt. Laat mij voelen ook al is er ongeloof, want ik wil U herkennen, Uw liefdevolle stem, Uw hart vol genade, van U, de Ik Ben!' <3

http://www.youtube.com/watch?v=eIDLC7qnEjg

Update

We zijn nu alweer een tijdje verder en steeds meer krijgen we ons leven een beetje op de rails.. Getrouwd zijn went steeds meer, ook al is het soms nog even wennen aan het feit dat ik nu een man heb. Gerlof is een hele lieve man voor mij, daar niet van, maar gewoon het woord. Het klinkt zo vreselijk volwassen ;)

Op het moment zijn we weer lekker bezig met muziek, het komt steeds weer een beetje. Ik heb nu zelfs lesboeken gekocht over de gitaar. Ben benieuwd of me dat verder helpt :) Verder druk bezig met afstuderen.

Mijn gezondheid kwakkelt wel wat heen en weer, de ene week gaat beter dan de andere week, maar daarnaast ben ik er veel rustiger onder. Straks maar even de onderzoeken en dan heerlijk verder en kijken of ze wat medicatie kan vinden. Ik hoop het maar :)

Mijn relatie met God word wel sterker, de afgelopen tijd een beetje in een soort 'woestijn' geleefd, beetje worstelingen met het ziek zijn en wat God nou wil in mijn leven etc. Je kent het waarschijnlijk zelf wel. Langzaam komt het echte enthousiastme die ik altijd heb gehad een beetje terug, niet dat ik niet meer enthousiast was over God (hoe kun je dat nou niet zijn?), maar het echte gevoel van binnen. Het vuur is weer flink aangewakkerd.

Op het moment ben ik heel erg met heiligheid bezig, wat houd het nou in etc. etc. echt wel een gaaf onderwerp om je erin te verdiepen. God is Heilig, maar wat houd Zijn Heiligheid nou eigenlijk in? Het is heel grappig, want ik ben er al een tijdje mee bezig, maar op de één of andere manier komen er ineens steeds meer puzzelstukjes, en ze komen echt overal vandaan! Ik wil me er de komende tijd wel meer in verdiepen. Het is Gods verlangen dat wij een Heilig leven leiden, maar ja, hoe moeten we dat doen? Ik ben benieuwd wat God me allemaal gaat leren en hoe Hij me meer puzzelstukjes geeft. Zo leuk van God, puzzelstukjes, waarschijnlijk omdat Hij weet dat we het nooit in 1x aan zouden kunnen. Dat zou teveel informatie zijn denk ik, ook al ben je nog zo hongerig! Puzzelstukje voor puzzelstukje, totdat de puzzel compleet is!

Ik ga snel weer verder bezig met school, lekker met afstuderen bezig ;) Een hele drukte dus.

Het leven is goed, het leven is fijn, geniet van elke dag die je van God hebt gekregen!

Wees dankbaar!

We zijn nu bijna een maand verder, tijd gaat ongeloofelijk snel.

Ik heb wel vaker behoefte gehad om te schrijven, maar ik wist niet zo goed waar ik moest beginnen.

Gerlof en ik zijn naar een dienst geweest van Jan Zijlstra, het was erg indrukwekkend en er is ook echt iets gebeurd! De vreselijke pijnen heb ik niet meer en er is nog meer gebeurd, maar ja, dat kan ik hier niet neerzetten.

Ongeveer 2 weken geleden zijn we weer naar het ziekenhuis geweest voor mijn longen, ze konden niks vinden, ik heb type A klachten, dat wil zeggen dat het niet gelijkt verwijst naar iets. Dus we gaan volgende maand weer naar het ziekenhuis voor meerdere longonderzoeken. Hopelijk dat ze dan wel wat vinden.

De laatste weken voel ik weer hoe de energie eruit ´loopt´, niet leuk en vaak frustrerend. Ik wil gewoon een gezonde vrouw zijn van 22, maar helaas moet ik accepteren dat ik dat niet ben.. Ik ben 22, gelukkig getrouwd, maar af en toe zo gefrustreerd dat ik soms niet meer kan. Vaak door te weinig energie en vaak door pijn. De meesten zouden het heerlijk vinden om de hele dag maar in bed te liggen en niet zoveel te doen, beetje lezen, breien, laptoppen, films kijken etc. Ik ben er een beetje klaar mee.. ik wil zo graag meer energie, als ik dat had dan zou ik echt alles wel willen doen! Overal heen reizen, iedereen bezoeken, laat opblijven enz. Wie weet komt dat ooit! :) Daar moet ik wel naar blijven kijken, want anders praat je jezelf in een diep dal..

Ik ben optimistisch, als ik nu een was heb gedraaid en heb opgehangen voel ik me blij, als ik de stofzuiger door het huis heb gehaald en dat is me gelukt ben ik blij, als ik heb gekookt, mee heb geholpen met de afwas, mijn opdrachten heb gemaakt voor school, de ramen heb gelapt, de douche heb schoongemaakt, dan ben ik blij! Als ik maar 1 nuttig ding heb gedaan op een dag, dan ben ik al blij!
Ik weet dat het huishouden niet leuk is, het blijft maar doorgaan en het houd nooit eens even op. Als het schoon is, word het weer vies, maar ik zou weer dankbaar zijn als ik het weer gewoon zou kunnen doen. Dat is wel wat ik leer, dankbaarheid voor de dingen die ik kan, en niet zeuren als je het weer moet doen. Als ik een goeie dag heb is dat echt heerlijk, ik ben weer nuttig, ik kan weer iets doen en dan voel ik me helemaal blij en gelukkig dat ik weer iets heb kunnen doen.
Maar dagen zoals deze moet ik accepteren, het is best lastig, maar ik zou wel moeten, ik heb geen andere keus! Dan voel je je gevangen in je eigen lichaam.

Maar wat nog het meeste pijn doet is hoe mensen soms reageren, je doet zo je best en je probeert het zo goed te doen, maar ik kan niet meer geven dan dat ik kan. Op het moment ben ik gewoon op, ik doe mijn best om naar school te gaan, om naar stage te gaan en de dagen door te komen. Het is gewoon weer wintertijd.. Het is een soort van overleven gevoel..

Ik weet dat het misschien een beetje dramatisch klinkt, maar soms is het voor mij een gevecht om de dag door te komen. Niet om bij de pakkeneer te gaan zitten, maar jezelf weer aanpakken en van de dag een goeie dag te maken, waarin je weer nieuwe dingen kan leren, waar je aan je man kan laten zien hoeveel je van hem houd, om je school af te maken, om God te bedanken dat Hij deze dag heeft gemaakt, om het goeie uit een dag te halen. Het is lastig, maar ik leer stapje voor stapje..

Een 22-jarige vrouw hoort niet om half 9/9 uur in haar bed te liggen zodat ze er de volgende dag weer doorheen komt... soms voelt het niet eerlijk, maar het is zoals het is.. gewoon een stukje realiteit.. het is iets wat ik zou moeten accepteren. Ik wil anders kijken, ik wil ernaar kijken dat ik in ieder geval goed slaap, ook al is het vroeg en slaap ik veel, ik slaap tenminste en dat geeft mijn lichaam rust zodat het zich de volgende dag beter voelt. Ik kan tenminste slapen! :) En dat is waar ik dankbaar voor moet zijn..

Conclusie van vandaag: wees blij met alle dagen die God je heeft gegeven, wat voor omstandigheden er ook zijn in je leven, wees dankbaar!

Weekend!

Heerlijk, het is weer weekend!

Wat kunnen we vandaag heerlijk genieten van het mooie weer, vanmorgen op stage zijn we ook lekker met de kinderen naar buiten gegaan. We moeten hier maar echt even van genieten, voor je het weet zijn deze prachtige dagen weer voorbij.

Afgelopen dagen waren het een beetje rare dagen, het zijn van die 'randjes' dagen, zoals ik ze dan noem ;) Elke keer zit je dan net tegen het randje aan, kan ik het nou wel doen? Lukt het me nou niet? Is het verstandig als ik dit doe? Ook is er bij mij weinig verschil met het grieperige gevoel of het ziek zijn gevoel, wel lastig soms.. ik hou niet zo van zulke dagen. Maar we hebben even flink door gezet en alle doelen zijn behaald! Ik ben naar school geweest, alle uren naar stage, ik ben thuis lekker bezig geweest enz. Toch zou ik graag een week willen hebben wanneer ik niet na hoef te denken wat ik wel en wat ik niet zou doen. Bijvoorbeeld.. vandaag ga ik de douche schoonmaken, dan ga ik morgen de woonkamer doen.. terwijl je het normaal gezien (en als ik weer fitter ben) alles in één keer kan doen, dan ben je er lekker van af. Even door pakken en alles is lekker schoon.. helaas zit dat er voor mij niet in. Tenminste nu niet. Ik heb ook weer meer last van mijn darmen, doen flink pijn, maar dat komt ook wel weer goed. Wie weet komen de makkelijkere periodes er al snel aan! Dan kan ik alweer veel meer doen. Ik merk dat ik wel een beetje opknap van het weer, lichamelijk niet, maar het is wel lekker genieten! Heerlijk, dan vergeet je even de andere dingen, gewoon lekker genieten van alles om je heen en van het weer, onze katjes spelen leuk buiten, de vogels hoor je weer fluiten, mensen komen weer meer op straat en je kan lekker zelf ook naar buiten. Ik kan zo genieten van de zon! Vooral met dit weer, heerlijk! Niet te warm, niet te koud, precies goed! =) Ik heb dus niks te klagen.

Straks lekker met school bezig voor opdrachten, daarna heerlijke hutspot maken (ik hoop dat het lekker word :P), daarna de afswas en de avond lekker samen genieten. Even een avondje rust! Heerlijk!

God doet alles mederwerken ten goede..Toch?

Ik was gisteren aan het nadenken.. - ja soms doe ik dat ;) - God doet alles medewerken ten goede.. Dus dan zal Hij mijn ziekte ook voor iets goed gebruiken. Ik dacht na over of mijn 'ziekte' mij al iets goeds heeft gedaan.. Het heeft me eventjes stil gezet om hier goed over na te denken. En ik denk dat mijn 'ziekte' mij wel iets goeds heeft gegeven.

Ten eerste was ik ontroerd op de reacties die ik op mijn blogs kreeg, zowel van vrienden, bekenden en familie. Ook tijdens de gesprekken die ik op school moest houden, er zijn mensen die je steunen en die je willen helpen. Wat voor goeds zit hierin? Liefde!

Oké, nu hebben we al één goed iets gevondenl; liefde. Maar we zijn er nog niet!

Nu ik ziek ben moet ik toegeven dat ik dingen niet meer zelf allemaal kan doen, ik moet de controle loslaten, ik moet andere mensen vragen om mij te helpen, ik moet de hulp die ik kan krijgen met beide armen aannemen, ik moet voor mezelf erkennen dat ik het niet meer kan en dat ik maar op één iemand kan vertrouwen. Ik moet dingen loslaten en overgeven aan diegene die weet wat het beste voor mij is. God. Ik moest de controle overgeven aan God en soms moet ik dat even weer opnieuw doen. Wat voor goeds zit hierin? Overgave, vertrouwen, loslaten, erkennen dat ik niet perfect ben en het soms zelfs niet meer kan.

Nu krijgen we al een rijtje van goede dingen; liefde, overgave, vertrouwen, geloven, hopen, erkennen..

Ook al is ziek zijn absoluut niet leuk, vooral niet als je echt elke dag ziek bent, maar voor mij is het op dit moment wel een goeie leerschool. Alles valt weg, de wereldse dingen, de drukte, het altijd maar bezig zijn en één iemand komt er steeds weer boven uit. En dat is God! Ook al vallen alle dingen om mij heen weg, God blijft staan.

Het doet mij herinneren aan een man die ik een keer tegen kwam op Foundation 4 Life, wij waren aan het evangeliseren op straat. Hij liep op mij af en vroeg wat we aan het doen waren, ik legde het uit en wilde graag met hem erover praten, maar in plaats daarvan begon hij tegen mij te praten. Het was een oudere man, zijn vrouw was al overleden en zijn beste vrienden ook. Hij zei tegen mij; 'Alles kan om je heen wegvallen, mensen overlijden, andere dingen gebeuren, maar ook al valt alles weg, er is één iemand die altijd blijft en dat is Jezus!'

Op dit moment realiseer ik dat die man zo gelijk had! Voor mij vallen er heel veel dingen weg, maar daardoor zie ik juist dat God er gewoon is en blijft! De enige houvast die je kunt hebben, dat is iets wat ik me wel steeds meer realiseer.

Het ziek zijn is niet leuk, totaal niet leuk en vaak lastig en moeilijk, maar gelukkig is daar God, degene waar we op kunnen vertrouwen en die ondanks alles er altijd voor je is! =)

Ik ben ziek..

Oké,

vandaag op school kwam de confrontatie.. iets wat ik het liefst wil ontwijken.. het toegeven, het accepteren, het erkennen dat ik ziek ben..

Bah!

Ik heb het misschien lang ontkent voor mezelf, ook al heb ik wel eens gezegd dat ik ziek ben.. maar echt erkennen en accepteren dat ik ziek ben vond/vind ik zo moeilijk. Hoe kan je zoiets accepteren? Iets wat wel bij je is, maar eigenlijk niet bij je hoort?

Het was even lastig om in een groep te zitten met je klasgenoten om te vertellen dat je er mee worstelt.. Eigenlijk was mijn inbreng meer dat ik het moeilijk vond om mijn grenzen hierin aan te geven, maar van het één komt het ander.. Dan ineens komt de confrontatie: 'Annemarijn, je moet accepteren dat je ziek bent'. AU! Oké, ik wist het wel, maar ik kom er nu echt niet meer onderuit.. ook al zou ik dat wel willen.

Wat ik nu moet doen is dus ten eerste accepteren dat ik ziek ben en ten tweede accepteren dat ik niet alles zelf kan en dat ik hulp nodig heb.. WAT? Ik hulp nodig? Ik heb mezelf altijd gered en hier kom ik ook wel doorheen.. tja.. een instelling die je kunt hebben, maar of het nou echt een goeie/gezonde keuze is weet ik niet.. Oké.. ik heb hulp nodig, ik kan het niet alleen.. Het moet wel even wennen, ook al weet ik diep van binnen al een tijdje dat ik het zelf niet meer kan, ik wil het zo graag. Ik wil mezelf zo graag zien als een gezonde jonge vrouw van 22 die volop van het leven geniet en die haar dromen uitleeft en de dingen doet die ze graag wil doen. Zo zou ik mezelf graag willen zien, maar om even met beide benen op de grond te komen, dit is totaal niet de realiteit. Dat is wat ik vandaag wel moest beseffen..

Het is mijn droom om gezond te zijn en om er helemaal voor te gaan, maar helaas kan dat vandaag de dag nog niet. Ik moet accepteren dat ik mijn beperkingen heb en dat ik daar mee moet leren leven. Geef ik daardoor mijn dromen op? NEE! Natuurlijk niet! Maar het betekend wel dat ik op dit moment een andere invulling moet geven aan de dromen die ik heb.. sommige mensen zeggen; 'Je moet groter dromen', ik moet nu helaas erkennen; 'Je moet kleiner dromen'. Niet dat mijn dromen/verlangens/doelen weg zijn, want ze zitten echt diep in mijn hart, maar het betekend wel dat ik mijn dromen moet aanpassen. Aanpassen op zo'n manier dat ik ze met mijn ziekte zou kunnen vervullen. Ook weer een uitdaging toch?

Verder sta ik nog steeds positief in het leven, ik geniet echt! Juist van de dingen die ik wel kan, ik moet gewoon erkennen en vooral accepteren dat ik ziek ben en dat ik mijn leven daardoor anders moet gaan invullen en dat ik hulp moet aanvaarden (en moet gaan zoeken). Vandaag heeft mijn man weer heerlijk gekookt, dat doet hij voor mij, gewoon omdat hij van me houd. Bijzonder hè! Ik heb zo'n lieve man =)

Hoe ik nu tegen God aan kijk is iets wat ik me wel heb afgevraagd vandaag. Als ik mijn ziekte ga accepteren, hoe zal ik dan tegen God aankijken? Zal het een verandering brengen in onze relatie? Ik denk het niet, want Hij is mijn grootste passie, mijn grote droom ligt in Zijn handen. Nu moet ik alleen nog mijn ziekte in Zijn handen leggen. Dat vind ik wel lastig, maar ik weet dat er geen betere plek is. Vasthouden heeft toch geen zin, want ik heb er toch geen controle op, ik moet het nu aan God geven en Hem vertrouwen. Lastig, maar wel de juiste keuze! :)